Сейшанба, 01 Октябр 2019 16:06

1811/4-ҳадис

وَعَنْ أنَسٍ رضي اللَّه عَنْهُ قَالَ: قَال رَسُولُ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «لَيْسَ مِنْ بَلَدٍ إلاَّ سَيَطَؤُهُ الدَّجَّالُ إلاَّ مَكَّةَ والمَدينة، ولَيْسَ نَقْبٌ مِنْ أنْقَابِهما إلاَّ عَلَيْهِ المَلائِكَةُ صَافِّينَ تحْرُسُهُما، فَيَنْزِلُ بالسَّبَخَةِ، فَتَرْجُفُ المدينةُ ثلاثَ رَجَفَاتٍ، يُخْرِجُ اللَّه مِنْهَا كُلَّ كَافِرٍ وَمُنَافِقٍ». رواه مسلم.

 

1811/4. Анас розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

“Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам:

«Дажжол бирор шаҳар қолдирмасдан суқулиб киради. Фақат Макка билан Мадинага кира олмайди. Чунки бу икки шаҳарнинг тешикларида фаришталар саф бўлиб қўриқлаб туришади. Дажжол Мадина ташқарисидаги шўр ерларга етганда, Мадинада уч бора ер силкинади. У сабабли Аллоҳ таоло барча кофир ва мунофиқларни у ердан чиқариб юборади», дедилар.

Имом Муслим ривоятлари.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 15:59

1808/1-ҳадис

عَن النَّواس بنِ سَمْعانَ رضي اللَّه عَنْهُ قالَ: ذَكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ الدَّجَّالَ ذَاتَ غَدَاةٍ، فَخَفَّض فِيهِ، وَرَفَع حَتَّى ظَنَناه في طَائِفَةِ النَّخْلِ، فَلَمَّا رُحْنَا إلَيْهِ، عَرَفَ ذلكَ فِينَا فقالَ: «ما شأنكم؟» قُلْنَا: يَارَسُولَ اللَّهِ ذَكَرْتَ الدَّجَّال الْغَدَاةَ، فَخَفَّضْتَ فِيهِ وَرَفَعْتَ، حَتَّى ظَنَنَّاه في طَائِفةِ النَّخْلِ فقالَ: «غَيْرُ الدَّجَالِ أخْوفَني عَلَيْكُمْ، إنْ يخْرجْ وأنآ فِيكُمْ، فَأنَا حَجِيجُه دونَكُمْ، وَإنْ يَخْرجْ وَلَسْتُ فِيكُمْ، فكلُّ امريءٍ حَجيجُ نَفْسِهِ، واللَّه خَليفَتي عَلى كُلِّ مُسْلِمٍ، إنَّه شَابٌ قَطَطٌ عَيْنُهُ طَافِيَةٌ، كأَنَّي أشَبِّهُه بعَبْدِ الْعُزَّى بن قَطَنٍ، فَمَنْ أدْرَكَه مِنْكُمْ، فَلْيَقْرَأْ عَلَيْهِ فَوَاتِحَ سُورةِ الْكَهْفِ، إنَّه خَارِجٌ خَلَّةً بَينَ الشَّامِ وَالْعِرَاقِ، فَعَاثَ يمِينا وَعاثَ شمالاً، يَا عبَادَ اللَّه فَاثْبُتُوا». قُلْنَا يا رسول اللَّه ومَا لُبْثُه في الأرْضِ؟ قالَ: «أرْبَعُون يَوْما: يَوْمٌ كَسَنَةٍ، وَيَوْمٌ كَشَهْرٍ، وَيوْمٌ كجُمُعَةٍ، وَسَائِرُ أيَّامِهِ كأَيَّامِكُم». قُلْنَا: يا رَسُول اللَّه، فَذلكَ الْيَوْمُ الَّذِي كَسَنَةٍ أتكْفِينَا فِيهِ صلاةُ يَوْمٍ؟ قال: «لا، اقْدُرُوا لَهُ قَدْرَهُ». قُلْنَا: يَارَسُولَ اللَّهِ وَمَا إسْراعُهُ في الأرْضِ؟ قالَ: «كَالْغَيْث استَدبَرَتْه الرِّيحُ، فَيَأْتي على الْقَوْم، فَيَدْعُوهم، فَيؤْمنُونَ بِهِ، ويَسْتجيبون لَهُ فَيَأمُرُ السَّماءَ فَتُمْطِرُ، والأرْضَ فَتُنْبِتُ، فَتَرُوحُ عَلَيْهمْ سارِحتُهُم أطْوَلَ مَا كَانَتْ ذُرى، وَأسْبَغَه ضُرُوعا، وأمَدَّهُ خَواصِرَ، ثُمَّ يَأْتي الْقَوْمَ فَيَدْعُوهم، فَيَرُدُّون عَلَيهِ قَوْلهُ، فَيَنْصَرف عَنْهُمْ، فَيُصْبحُون مُمْحِلينَ لَيْسَ بأيْدِيهم شَيءٌ منْ أمْوالِهم، وَيَمُرُّ بِالخَربَةِ فَيقول لَهَا: أخْرجِي كُنُوزَكِ، فَتَتْبَعُه، كُنُوزُهَا كَيَعَاسِيب النَّحْلِ، ثُّمَّ يدْعُو رَجُلاً مُمْتَلِئا شَبابا فَيضْربُهُ بالسَّيْفِ، فَيَقْطَعهُ، جِزْلَتَيْن رَمْيَةَ الْغَرَضِ، ثُمَّ يَدْعُوهُ، فَيُقْبِلُ، وَيَتَهلَّلُ وجْهُهُ يَضْحَكُ، فَبَينَما هُو كَذلكَ إذْ بَعَثَ اللَّه تَعَالى المسِيحَ ابْنَ مَرْيم صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ، فَيَنْزِلُ عِنْد المَنَارَةِ الْبَيْضـَآءِ شَرْقيَّ دِمَشْقَ بَيْنَ مَهْرُودتَيْنِ، وَاضعا كَفَّيْهِ عَلى أجْنِحةِ مَلَكَيْنِ، إذا طَأْطَأَ رَأسهُ، قَطَرَ وإذا رَفَعَهُ تَحدَّر مِنْهُ جُمَانٌ كَاللُّؤلُؤ، فَلا يَحِلُّ لِكَافِر يَجِدُّ ريحَ نَفَسِه إلاَّ مات، ونَفَسُهُ يَنْتَهِي إلى حَيْثُ يَنْتَهِي طَرْفُهُ، فَيَطْلُبُه حَتَّى يُدْرِكَهُ بَباب لُدٍّ فَيَقْتُلُه. ثُمَّ يأتي عِيسَى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ قَوْما قَدْ عَصَمَهُمُ اللَّه مِنْهُ، فَيَمْسَحُ عنْ وُجوهِهِمْ، ويحَدِّثُهُم بِدرَجاتِهم في الجنَّةِ. فَبَينَما هُوَ كَذلِكَ إذْ أوْحَى اللَّه تَعَالى إلى عِيسى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ أنِّي قَدْ أَخرَجتُ عِبَادا لي لا يدانِ لأحَدٍ بقِتَالهمْ، فَحَرِّزْ عِبادي إلى الطُّورِ، وَيَبْعَثُ اللَّه يَأْجُوجَ ومَأجوجَ وَهُمْ مِنْ كُلِّ حَدِبٍ يَنْسلُون، فيَمُرُّ أوَائلُهُم عَلى بُحَيْرةِ طَبرِيَّةَ فَيَشْرَبون مَا فيهَا، وَيمُرُّ آخِرُهُمْ فيقولُونَ: لَقَدْ كَانَ بهَذِهِ مرَّةً ماءٌ. وَيُحْصَرُ نبي اللَّهِ عِيسَى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ وَأصْحَابُهُ حَتَّى يكُونَ رأْسُ الثَّوْرِ لأحدِهمْ خيْرا منْ مائَةِ دِينَارٍ لأحَدِكُمُ الْيَوْمَ، فَيرْغَبُ نبي اللَّه عِيسَى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ وأَصْحَابُه، رضي اللَّه عَنْهُمْ، إلى اللَّهِ تَعَالى، فَيُرْسِلُ اللَّه تَعَالى عَلَيْهِمْ النَّغَفَ في رِقَابِهِم، فَيُصبحُون فَرْسى كَموْتِ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ، ثُمَّ يهْبِطُ نبي اللَّه عيسى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ وَأصْحابهُ رضي اللَّه عَنْهُمْ، إلى الأرْضِ، فَلاَ يَجِدُون في الأرْضِ مَوْضِعَ شِبْرٍ إلاَّ مَلأهُ زَهَمُهُمْ وَنَتَنُهُمْ، فَيَرْغَبُ نبي اللَّه عِيسَى صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ وَأصْحابُهُ رضي اللَّه عَنْهُمْ إلى اللَّه تَعَالَى، فَيُرْسِلُ اللَّه تَعَالى طيْرا كَأعْنَاقِ الْبُخْتِ، فَتحْمِلُهُمْ، فَتَطرَحُهم حَيْتُ شَآءَ اللَّه، ثُمَّ يُرْسِلُ اللَّه عَزَّ وجَلَّ مـطَرا لا يَكِنُّ مِنْهُ بَيْتُ مَدَرٍ ولا وَبَرٍ، فَيَغْسِلُ الأرْضَ حَتَّى يَتْرُكَهَا كالزَّلَقَةِ، ثُمَّ يُقَالُ لِلأرْضِ: أنْبِتي ثَمرَتَكِ، ورُدِّي برَكَتَكِ، فَيَوْمئِذٍ تأكُلُ الْعِصَابَة مِن الرُّمَّانَةِ، وَيسْتظِلون بِقِحْفِهَا، وَيُبارَكُ في الرِّسْلِ حَتَّى إنَّ اللَّقْحَةَ مِنَ الإبِلِ لَتَكْفي الفئَامَ مِنَ النَّاس، وَاللَّقْحَةَ مِنَ الْبَقَرِ لَتَكْفي الْقَبِيلَةَ مِنَ النَّاس، وَاللَّقْحَةَ مِنَ الْغَنمِ لَتَكْفي الفَخِذَ مِنَ النَّاس. فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إذْ بَعَثَ اللَّه تَعالَى رِيحا طَيِّبَةً، فَتأْخُذُهم تَحْتَ آبَاطِهِمْ، فَتَقْبِضُ رُوحَ كُلِّ مُؤمِن وكُلِّ مُسْلِمٍ، وَيبْقَى شِرَارُ النَّاسِ يَتهَارجُون فِيهَا تَهَارُج الْحُمُرِ فَعَلَيْهِم تَقُومُ السَّاعَةُ». رواهُ مسلم.

قَوله: «خَلَّةٌ بيْنَ الشَّام وَالْعِرَاقِ» أيْ: طَريقا بَيْنَهُما. وقَوْلُهُ: «عاثَ» بالْعْينِ المهملة والثاءِ المثلَّثةِ، وَالْعَيْثُ: أشَدُّ الْفَسَادِ. «وَالذُّرَى»: بِضَمِّ الذَّالِ الْمُعْجَمَة وَهوَ أعالي الأسْنِمَةِ. وهُو جَمْعُ ذِرْوَةٍ بِضَم الذَّالِ وَكَسْرِهَا «واليَعاسِيبُ»: ذكور النَّحْلِ. «وجزْلتَين» أي: قِطْعتينِ، «وَالْغَرَضُ»: الهَدَفُ الَّذِي يُرْمَى إليْهِ بِالنَّشَّابِ، أيْ: يَرْمِيهِ رَمْيَةً كَرمْي النَّشَّابِ إلى الْهَدَفِ. «وَالمهْرودة» بِالدَّال الْمُهْمَلَة المعجمة، وَهِي: الثَّوْبُ الْمَصْبُوغُ. قَوْلُهُ: «لاَ يَدَانِ» أيْ: لاَ طَاقَةَ. «وَالنَّغَفُ»: دٌودٌ. «وفَرْسَى»: جَمْعُ فَرِيسٍ، وَهُو الْقَتِيلُ: وَ«الزَّلَقَةُ» بفتحِ الزَّاي واللاَّمِ واالْقافِ، ورُوِيَ «الزُّلْفَةُ» بضمِّ الزَّاي وإسْكَانِ اللاَّمِ وبالْفاءِ، وهي الْمِرْآةُ. «وَالعِصَابَة»: الجماعةُ، «وَالرِّسْلُ» بكسر الراءِ: اللَّبنُ، «وَاللَّقْحَة»: اللَّبُونُ، «وَالْفئَام» بكسر الفاءِ وبعدها همزة: الجمَاعَةٌ. «وَالْفَخِذُ» مِنَ النَّاسِ: دُونَ الْقَبِيلَةِ.

 

1808/1. Наввос ибн Саъмон розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

“Бир куни Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам дажжолни зикр қилдилар. У зот бу ҳақда гоҳ овозларини пасайтириб, гоҳ баландлатиб гапирганларидан биз ўша дажжол (яқин орадаги) хурмозорларнинг бирида бўлса керак деб гумон қилдик. Қачонки (эртасига) у зот ҳузурларига борсак, биздаги (ваҳимани) кўриб: «Сизларга нима бўлди?» дедилар. Биз: «Эй Аллоҳнинг Расули! Кеча овозингизни гоҳ пасайтириб, гоҳ баландлатиб дажжол ҳақида гапирдингиз. Биз бу оҳангда гапирганингиздан ўша дажжол (яқин орадаги) хурмозорларнинг бирида бўлса керак деб гумон қилдик», десак, у зот: «Дажжолдан бошқа нарса мени қўрқитмоқда. Агар у дажжол, мен сизларнинг ичингизда эканимда пайдо бўлса, ўзим унинг чорасини кўраман. Бордию мен сизларнинг ичингизда бўлмаганимда пайдо бўлса, ҳар бир киши чорасини ўзи кўради. Аллоҳ Ўзи ҳар бир мусулмонга мададкордир. Албатта у дажжолнинг сочи жингалак, қўнғироқдир. Кўзи эса бўртиб чиққан. Худди Абдул уззо ибн Қатонга ўхшайди. Ким уни учратиб қолса, Каҳф сурасини аввалги оятларидан (ўн оят) ўқисин. Албатта дажжол Шом билан Ироқ оралигида чиқиб ўнг ва чап тарафига фасод тарқатади. Эй Аллоҳнинг бандалари, динларингизда мустаҳкам бўлинглар», дедилар. Биз: «Эй Аллоҳнинг Расули! У ер юзида қанча туради?_ десак, у зот: «Қирқ кун туради. Биринчи куни бир йил каби. Иккинчи куни бир ой каби. Учинчи куни ҳафта каби. Қолган кунлари сизларнинг кунларингиз кабидир», дедилар. Биз: «Эй Аллоҳнинг Расули! Унинг бир йиллик кунида бизнинг бир кунлик намозимиз кифоя қиладими?» дедик. У зот: «Йўқ! Кифоя қилмайди. Сизлар ўз кунларингизга тенг келадиган бир муддатни таҳмин қилиб беш вақт намозни ўқийсизлар», дедилар. Биз: «У дажжол юришининг тезлиги қай даражада?» дедик. У зот: «Шамол учириб юрган булут каби юради. У бир қавмга келиб, уларни ўз йўлига даъват этади. У қавм у дажжолга иймон келтириб, унинг сўзларини ижобат қилишади. У дажжол кейин осмонга ҳукм қилади. Осмон уларга ёмғир ёғдиради. Ерга ҳукм қилади. Ер ўзида гиёҳларни ўстиради. Жониворлар у гиёҳлардан еб кечқурун қайтганида, қоматлари баланд, елинлари сутга тўлган ва ёнлари семирган ҳолда бўлади. Кейин дажжол бошқа бир қавм ҳузурига келиб, уларни ҳам ўз йўлига даъват қилади. Улар дажжолнинг даъватини қабул этишмайди. Қабул этишмаганидан кейин улардан ёмғир узилиб, қаҳатчилик етади. Қўлларида ҳеч қанақа бойлик қолмайди. Сўнгра у бир хароба ерга боради. Ва у ерга: «Эй ер ичингдаги хазиналарни чиқар», деса, хазиналар чиқиб, худди асалари подшоси орқасидан эргашгани каби у хазиналар дажжолга эргашади. Кейин ёш бир йигитни чақириб, уни қилич билан уриб иккига ажратиб ташлайди. Кейин у ўлган йигитни чақирса, ўша йигит чеҳраси очиқ, кулимсираб чиқади. Дажжол шундай ишларни қилиб турганда, Аллоҳ таоло Масиҳ ибн Марям (Исо алайҳиссалом)ни юборади. У зот Димашқ шарқидаги оқ минорага либос кийиб, икки фаришта қанотига кафтларини қўйиб тушадилар. Агар бошларини энгаштирсалар сув (тер) оқади. Агар бошларини кўтарсалар ҳам марварид доналари каби сув оқади. Бирор кофирга у зотнинг нафаслари етгудек бўлса, у дарҳол ўлади. Энди нафаслари, назарлари етган жойгача етади. Исо алайҳиссалом Дажжолни ахтариб Байтулмақдис яқинидаги «Лудди», номли шаҳардан топиб қатл қиладилар. Кейин Исо алайҳиссалом Дажжол фитнасидан омонда қолган бир қавм ҳузурига бориб, (ҳориган) юзларга шафқат қўлини суртадилар. Ва уларнинг жаннатдаги ўринларининг хабарини берадилар. Исо алайҳиссалом шундоқ турганларида Аллоҳ таоло у зотга ваҳий қилиб: «Мен шундай бир жамоани ер юзида пайдо қиламанки, улар билан уришишга бирор кишининг кучи етмайди. Шунинг учун сиз мусулмон бандаларимни олиб Тур тоғига боринг», дейди. Кейин Аллоҳ Яжуж ва Маъжуж тоифасини юборади. Улар ҳар баландликдан (сел каби) тезлик билан ер юзида тарқалишади. Уларнинг аввалгилари «Табариййа» номли кўлмак олдидан ўтиб сувнинг (ҳаммасини) ичиб кетишади. Уларнинг охиргилари (у кўлмакда сув қолмаганини кўриб) ўзи бу ерда бирор марта сув бўлганми?- дейишади. Бу пайтда Исо алайҳиссалом ва у зотнинг асҳоблари бир томонда ётишади. Қийналиб кетишганидан, бирорталарига битта ҳўкиз боши топилиши юз динордан яхшидир. Аллоҳнинг Набийси Исо алайҳиссалом ва у зотнинг асҳоблари Аллоҳга ёлбориб (бу фожиадан халос этишни) сўрашади. Аллоҳ таоло уларнинг дуоларини ижобат қилиб, уларга қурт балосини юборади. Барчалари бир дафъада ҳалок бўлишади. Кейин Аллоҳнинг Набийси Исо алайҳиссалом ва у зотнинг асҳоблари (тоғлардан) ерга тушишади. Ва у ерда бадбўй ҳиди тарқалмаган бирор қарич жой топа олишмайди. Яна Аллоҳнинг Набийси Исо алайҳиссалом ва у зотнинг асҳоблари Аллоҳга ёлбориб (бу ҳидлар бартараф бўлишини сўраб) дуо қилишади. Аллоҳ таоло уларнинг дуоларини ижобат қилиб, туянинг бўйнидек қушларни юборади. У қушлар у қуртларни олиб, Аллоҳ хоҳлаган томонга элтиб ташлайди. Кейин Аллоҳ таоло бир ёмғирни юборади. У ёмғир бирор уй ёки чайла қолдирмай оқизиб кетади. Хаттоки ер тозалаганидан сирпанчиқ бўлиб силлиқланади. Кейин ерга, меваларингни ҳосилга киргизиб, баракаларингни ато эт,- дейилади. Ана ўша кунларда бир дона анорга катта бир жамоа тўйиб, пўстлоқларини соябон қилишади. Аллоҳ сутларга ҳам шу даражада барака берадики, битта сутли туя одамларнинг катта бир жамоасига кифоя қилади. Ва яна битта сутли мол катта бир қабилага кифоя қилади. Сутли бир эчки, катта бир оилага кифоя этади. Улар шунақа тўкинчилик билан туришганда, Аллоҳ таоло бир хушбўй ҳаво юборади. У ҳаво уларнинг қўлтиги остига жойлашиб, унинг асаридан барча мўмин ва мусулмонлар вафот этишади. Ер юзида фақат ёмон кишилар қолишади. Уларни эркаклари аёллар билан худди эшаклар бир-бири билан жинсий алоқа қилишгани каби хотиржам бажараверишади. Улар шу ҳолатда туришганда, Қиёмат қоим бўлади», дедилар.

Имом Муслим ривоятлари.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 15:33

1805/4-ҳадис

وَعَنْ أبي ذَرٍّ رضي اللَّه عَنْهُ أنَّهُ سَمِعَ رسولَ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «لَيْسَ منْ رَجُلٍ ادَّعَى لِغَيْر أبيهِ وَهُوَ يَعْلَمُهُ إلاَّ كَفَرَ، وَمَنِ ادَّعَى مَا لَيْسَ لهُ، فَلَيْسَ مِنَّا، وَليَتَبوَّأُ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّار، وَمَنْ دَعَا رَجُلاً بِالْكُفْرِ، أوْ قالَ: عدُوَّ اللَّه، وَلَيْسَ كَذلكَ إلاَّ حَارَ عَلَيْهِ».

مُتَّفَقٌ عَلَيهِ، وَهَذَا لفْظُ روايةِ مُسْلِمِ.

 

1805/4. Абу Зарр розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

“Бу киши Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламни:

«Ким билиб туриб ўз отасини тан олмай бошқа кишини отам деса, кофир бўлибди. Кимки, ўзиники бўлмаган нарсани меники деб даъво қилса, биздан эмасдир. Ва жойини дўзахдан тайёрлаб қўяверсин. Кимки бирор кишини, «эй, кофир» ёки «эй, Аллоҳнинг душмани», деса ва айтилган бу сифатлар у кишида бўлмаса, айтувчининг ўзига қайтади», деб айтганларини эшитдилар.

Муттафақун алайҳ. Бу Муслим ривоятидаги лафздир.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 14:56

1799/5-ҳадис

وعنْ عبدِ اللَّه بنِ عَمْرو بن العاص رضي اللَّه عَنْهُمَا قالَ: رأَى النبي صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ عَلَيَّ ثَوْبَيْنِ مُعَصْفَرين فَقَال: «أمُّكَ أمَرَتْكَ بهذا؟» قلتُ: أغْسِلُهُمَا؟ قال: «بلْ أحْرقْهُما».

وفي روايةٍ، فقال: «إنَّ هذا منْ ثيَابِ الكُفَّار فَلا تَلْبسْهَا». رواه مسلم.

 

1799/5. Абдуллоҳ ибн Амр ибн Осс розияллоҳу анҳумодан ривоят қилинади:

“Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам бир куни менинг устимда иккита сарғиш, заҳил рангга бўялган кийим кўриб: “Онанг мана шуни кийишга буюрдими?» дедилар. Мен: «Рангини кетказиб ювиб юборайми?» десам, у зот: «Балки икковини ёқиб ташлагин», дедилар”.

Бошқа ривоятда: «Бу кофирларнинг кийимларидандир. Сен бундай кийимларни киймагин», деб айтганлар.

Имом Муслим ривоятлари.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 14:41

1795/1-ҳадис

عَنِ أمِّ سَلَمَةَ رضي اللَّه عنها أنَّ رَسُولَ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «الَّذِي يَشْرَبُ في آنِيَةِ الْفِضَّةِ إنَّمَا يُجَرْجِرُ في بَطْنِهِ نَار جَهَنَّمَ». مُتَّفَقٌ عَلَيهِ.

وفي روايةٍ لِمُسْلمٍ: «إنَّ الَّذِي يَأكُلُ أوْ يَشْربُ في آنيةِ الْفِضَّةِ وَالذَّهَب».

 

1795/1. Умму Салама розияллоҳу анҳодан ривоят қилинади:

“Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам:

«Кумуш идишларда сув ичадиган қорнини дўзах оловига тўлдирибди», дедилар”.

Муттафақун алайҳ.

Имом Муслимнинг ривоятларида: «Тилла ва кумуш идишларда овқатланувчи ва сув ичувчилар» бўлиб келган.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 11:12

1790/3-ҳадис

وَعَنْ هَمَّامِ بنِ الْحَارِثِ، عنِ الْمِقْدَادِ رضي اللَّه عَنْهُ أنَّ رَجُلاً جعَل يَمْدَحُ عُثْمَانَ رضي اللَّه عنه، فَعَمِدَ الْمِقْدادُ، فَجَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ، فَجَعَلَ يَحْثُو في وَجْهِهِ الْحَصْبَاءَ، فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ: مَا شَأْنُكَ؟ فَقَالَ: إنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إذَا رَأَيْتُمُ المَدَّاحِينَ، فَاحْثُوا في وَجُوهِهِمُ التُّرابَ». رَوَاهُ مسلم.

فَهَذِهِ الأحَادِيثُ في النَّهْيِ، وَجَاءَ في الإبَاحَةِ أحَادِيثُ كثِيرَةٌ صَحِيحَةٌ.

قَالَ العُلَمَاءُ: وَطريقُ الجَمْعِ بَيْنَ الأحَادِيثِ أنْ يُقَالَ: إنْ كَانَ الْمَمْدُوحُ عِنْدَهُ كَمَالُ إيمَانٍ وَيَقِينٍ، وَريَاضَةُ نَفْسٍ، وَمَعْرِفَة تَامَّةٌ بِحَيْثُ لا يَفْتَتِنُ، وَلا يَغْتَرُّ بِذَلِكَ، وَلا تَلْعَبُ بِهِ نَفْسُهُ، فَلَيْسَ بِحَرَامٍ وَلا مَكْرُوهٍ، وإنْ خِيفَ عَلَيْهِ شَيءٍ منْ هَذِهِ الأمُورِ كُرِهَ مَدْحُهُ في وَجْهِهِ كَرَاهَةً شَدِيدَةً، وعَلَى هَذَا التَّفْصِيلِ تُنزَّلُ الأحاديثُ الْمُختَلفَة في ذَلِكَ. وَمِمَّا جَاءَ في الإبَاحَةِ قَوْلُهُ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ لأبي بَكْرٍ رضي اللَّه عَنْهُ: «أرْجُو أنْ تَكُونَ مِنْهُمْ» أيْ: مِنَ الَّذِينَ يُدْعَوْنَ مِنْ جَمِيعِ أبْوابِ الْجَنَّةِ لِدُخُولِهَا، وفي الحَديثِ الآخَرِ: «لَسْتَ مِنْهُمْ» أيْ: لَسْتَ مِنَ الَّذِينَ يُسْبِلُونَ أُزُرَهُمْ خُيَلاءَ. وَقَالَ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ لِعُمَرَ رضي اللَّه عَنْهُ: «مَا رَآكَ الشَّيْطَانُ سَالِكا فَجّا إلاَّ سلكَ فَجّا غَيْرَ فَجِّك»، وَالأحَادِيثُ في الإبَاحَةِ كَثِيرَةٌ، وَقَدْ ذَكَرْتُ جُمْلَةً مِنْ أطْرَافِهَا في كتاب: «الأذْكَار».

 

1790/3. Ҳаммом ибн Ҳорис ва Миқдод розияллоҳу анҳудан ривоят қиладилар:

“Бир киши Усмон розияллоҳу анҳуни мақтай бошлаганида Миқдод тиззасини очиб, унинг юзига майда тошларни отишни қасд қилди. Шунда Усмон енга: «Бу нима қилганинг?» деганларида, у: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Агар мақтовчиларни кўрсангиз, юзларига тупроқ сочинг», деганлар», деди”.

Имом Муслим ривоятлари.

Юқорида келтирган ҳадисимиз юзга мақташни ман этувчи ҳадислардандир. Юзга мақташ мубоҳ эканини англатувчи саҳиҳ ҳадислар ҳам кўпдир. Уламолар икки томон ҳадисларини жамлаб, қуйидаги фикрларни айтишган: «Агар мақталаётган киши комил иймонли, ишончли, риёзатли, маърифатли бўлиб, ўша мақтовдан фитналанмаса ва ғурурга кетмаса, нафси таъсирланмаса, ҳаром ҳам, макруҳ ҳам эмас. Агар бу ишларнинг бирортасидан қўрқилса, юзга мақташлик қаттиқ макруҳ бўлади. Шунга асосланиб бу ҳақдаги ҳар турлик саҳиҳ ҳадисларни келтирамиз.

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам Абу Бакр розияллоҳу анҳуга: «Жаннатга киришда, ҳамма эшигидан чақирилувчилардан бўлишингни умид қиламан», бошқа ҳадисда: «Сен иштонингни мутакаббирлик ниятида узайтириб юрувчилардан эмассан», деганлар.

Умар розияллоҳу анҳуга: «Агар шайтон сени кўриб қолса, сен юраётган йўлни қўйиб, бошқа йўлга равона бўлади», деганлар. Юзга мақташ жоиз бўлган ҳадислар кўп бўлиб, бу ҳақда «Азкор» китобида батафсил сўзлаганман.

 

Сейшанба, 01 Октябр 2019 10:53

1786/1-ҳадис

عَنْ أبي هُريْرَةَ رضي اللَّه عَنْهُ، قَال: قَالَ رَسُولُ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ عُرِضَ عَلَيْهِ ريْحَانٌ، فَلا يَرُدَّهُ، فَإنَّهُ خَفيفُ المَحْملِ، طَيِّبُ الرِّيحِ». رواهُ مسلم.

 

1786/1. Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

“Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам:

«Кимга райҳон тортиқ этилса, рад қилмасин. Чунки у нарсаларнинг вазни енгил ва ҳиди хушбўйидир», дедилар”.

Имом Муслим ривоятлари.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 10:46

1785/1-ҳадис

عَنْ أبي الشَّعْثاءِ قال: كُنَّا قُعُودا مع أبي هُريْرةَ رضي اللَّه عنهُ في المسْجِدِ، فَأَذَّنَ الْمؤَذِّنُ، فَقَام رَجُلٌ مِنَ الْمسْجِدِ يَمْشِي، فَأتْبعهُ أبُو هُريْرةَ بصَرهُ حتَّى خَرجَ مِنَ الْمَسْجِدِ، فقَالَ أبُو هُريْرَةَ: أمَّا هَذَا فَقَدْ عصَى أبَا الْقَاسِمِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ. رواه مسلم.

  

1785/1. Абу Шаъсо розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

“Биз Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳу билан бирга масжидда ўтирган эдик, муаззин азон айтиб қолди. Бир киши ўрнидан туриб масжиддан юриб, чиқиб кетди. У киши масжиддан чиқиб кетгунча Абу Ҳурайра орқасидан қараб қолдилар. Ва: «Бу киши Абулқосим соллаллоҳу алайҳи васалламга осий бўлди», деб айтдилар”.

Имом Муслим ривоятлари.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 10:38

1783/1-ҳадис

عَن أبي هُرَيْرَة رضي اللَّه عَنْه عَنْ رَسُولِ اللَّه صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ قَال: «لاَ يشِرْ أحَدُكُمْ إلَى أخِيهِ بِالسِّلاَحِ، فَإنَّهُ لاَ يَدْرِي لَعَلَّ الشَّيْطَانَ يَنْزِعُ في يَدِهِ، فَيَقَعَ في حُفْرَةٍ من النَّارِ». مُتَّفَقٌ عَلَيهِ.

وفي رِوَايةٍ لِمُسْلِمٍ قَالَ: قَالَ أبُو الْقَاسِمِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ أشارَ إلَى أخيهِ بِحَدِيدَةٍ، فَإنَّ المَلائِكةَ تَلْعنُهُ حتَّى يَنْزِعَ، وإنْ كَان أخَاهُ لأبِيهِ وأُمِّهِ».

قَوْلُهُ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «يَنْزِع» ضُبِطَ بالْعَيْنِ الْمُهْمَلَةِ مَعَ كَسْرِ الزَّاي، وبالْغَيْنِ الْمُعْجَمَةِ مع فتحِها ومعناهما مُتَقَارِبٌ، مَعَنْاهُ بِالْمهْمَلَةِ يَرْمِي، وبالْمُعجمَةِ أيْضا يَرْمِي وَيُفْسِدُ، وَأَصْلُ النَّزْعِ: الطَّعنُ وَالْفَسَادُ.

 

1783/1. Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

“Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам:

«Бирортангиз биродарига қурол ўқталмасин! Зеро, у билмайдики, шайтон (қуролни) унинг қўлидан чиқариб юборса, дўзахнинг бир чуқурига тушиши мумкин», дедилар».

Муттафақун алайҳ.

Имом Муслимнинг ривоятларида, Абулқосим соллаллоҳу алайҳи васаллам «Кимки биродарига ўткир нарса билан ишора қилса, тоинки ташламагунча фаришталар лаънатлаб туришади, гарчи ишора қилинадиган киши, ота-она бир туғишган иниси бўлса ҳам», дедилар.

Фойда: Ислом инсон саломатлиги ва кароматини мана шундай муҳофаза қилади. Қарияларимиз: «Пичоқдан эҳтиёт бўлинглар, у одамга қараб югуради», деб бежиз айтишмайди.

Сейшанба, 01 Октябр 2019 10:32

1781/1-ҳадис

 عَنْ أبي هُريْرةَ رضي اللَّه عَنْهُ قَالَ: قَال رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ وَسَلَّمَ: «إنَّ اللَّه تَعَالى  يَرضي لَكُمْ ثلاثا، وَيَكْرَه لَكُمْ ثَلاثا: فَيَرضي لَكُمْ أنْ تَعْبُدوه، وَلا تُشركُوا بِهِ شَيْئا، وَأنْ تَعْتَصِموا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعا وَلا تَفَرَّقُوا، ويَكْرهُ لَكُمْ: قِيلَ وَقَالَ، وَكَثْرَةَ السُّؤالِ، وإضَاعَةَ المَالِ». رواه مسلم، وتقدَّم شرحه.

 

1781/1. Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади:

“Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам:

«Албатта Аллоҳ таоло сизлар учун уч нарсада рози бўлиб, уч нарсада норозидир. Аллоҳга бирор нарсани шерик қилмасдан ибодат қилсангиз, Аллоҳнинг арқони бўлмиш Исломни жам бўлиб маҳкам ушлаб, фирқаланиб кетмасангиз рози бўлади. Деди-деди, деб беҳуда гапни кўпайтирсангиз, кўп савол берсангиз ва мол-дунёни беҳудага сарф қилсангиз сиздан норози бўлади», дедилар.

Имом Муслим ривоятлари. Унинг шарҳи юқорида ўтди.

islom.uz © 2003-2018.
Барча ҳуқуқлар ҳимояланган. Сайтдан маълумот олинганда манба кўрсатилиши шарт.


Яндекс.Метрика
Masjid.uz.
Отличные.